ในคืนวันศุกร์ ผู้คน 700 คนแน่นขนัดในสถานที่จัดงานรีสอร์ตใกล้นครโฮจิมินห์ และร้องเพลงทร็อตเกาหลีดั้งเดิมท่ามกลางความร้อนของเวียดนาม คอนเสิร์ตเดี่ยวของซง กา-อิน Gaindal: The Rising จัดขึ้นที่ The Grand Ho Tram โดยขายบัตรหมดทุกที่นั่ง และผู้ชมร้องเนื้อเพลงเป็นภาษาเกาหลีตามไปด้วย นี่คือเพลงจากแนวเพลงที่นักวิเคราะห์อุตสาหกรรมดนตรีนานาชาติส่วนใหญ่เคยยืนยันว่าไม่สามารถเดินทางออกสู่โลกกว้างได้

แต่ทร็อตก็ข้ามพรมแดนมาแล้ว และวิธีที่มันทำเช่นนั้นบอกอะไรบางอย่างที่สำคัญเกี่ยวกับการขยายตัวของสินค้าส่งออกทางวัฒนธรรมเกาหลีในปี 2026 ไม่ใช่แค่ผ่านกลไก K-pop ของอุตสาหกรรมไอดอล แต่ผ่านแนวเพลงที่มีรากเหง้าลึกกว่าและตอบสนองความต้องการทางอารมณ์ที่แตกต่างออกไป K-Trot ที่เคยถูกมองข้ามว่าเป็นดนตรีของคนรุ่นเก่า ได้เริ่มข้ามพรมแดนอย่างเงียบๆ คอนเสิร์ตของซง กา-อิน ที่เวียดนามคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดจนถึงขณะนี้ว่าการข้ามผ่านนั้นเกิดขึ้นจริง

ศิลปินที่นำดนตรีเกาหลีดั้งเดิมสู่ตำราเรียน แล้วมาถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ซง กา-อิน ไม่ใช่เรื่องราวการข้ามสายทั่วไปของไอดอล เธอโด่งดังในระดับชาติในปี 2019 จากการชนะรายการ Miss Trot ซึ่งจุดประกายความสนใจในกระแสหลักต่อแนวเพลงทร็อตข้ามรุ่น เพลงประจำตัวของเธอ Gainiora กลายเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม ซึ่งท้ายที่สุดได้รับการบรรจุในหลักสูตรโรงเรียนมัธยมต้นของเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นการยอมรับในสถาบันที่จำนวนการสตรีมไม่สามารถซื้อได้เพียงอย่างเดียว

การบรรจุในตำราเรียนนั้นมีความหมายมากกว่าที่เห็น มันส่งสัญญาณว่า Gainiora ข้ามจากความบันเทิงสู่บางสิ่งที่ใกล้เคียงกับมรดกทางวัฒนธรรม ซึ่งเป็นวิถีเดียวกับที่ดนตรีกุกัก (ดนตรีดั้งเดิมเกาหลี) ดำเนินมาตลอดหลายศตวรรษ และมิตินั้นของงานศิลป์ของซง กา-อิน คือสิ่งที่ทำให้คอนเสิร์ตวันศุกร์ที่เวียดนามเป็นไปได้ ความน่าดึงดูดของเธอไม่ได้สร้างขึ้นบนกลไกของแฟนดอมไอดอล แต่สร้างขึ้นบนบางสิ่งที่ยากกว่าในการผลิตและสึกกร่อนได้ช้ากว่า

คอนเสิร์ตที่เวียดนามตามคำบอกของค่ายเพลงของเธอ คือการแสดงสดต่างประเทศขนาดใหญ่ครั้งแรกหลังจากได้รับการยอมรับในตำราเรียน การเลือกเวียดนามนั้นมีเจตนา ตลาดที่มีความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์ลึกซึ้งกับสินค้าส่งออกทางวัฒนธรรมเกาหลี ประชากรชาวเกาหลีพลัดถิ่นที่เพิ่มขึ้น และผู้ชมที่อายุน้อยซึ่งคุ้นเคยกับความบันเทิงเกาหลีผ่านละคร อาหาร และการท่องเที่ยวอยู่แล้ว สถานที่ 700 ที่นั่งไม่ใช่สนามกีฬา แต่เต็มทุกที่นั่งและมีเสียงดังมาก

สิ่งที่เกิดขึ้นภายในสถานที่จัดงาน

คอนเสิร์ตเปิดด้วย Gainiora นามบัตรของซง กา-อิน และห้องจัดงานตอบสนองทันที สิ่งที่ตามมาคือรายการเพลงที่ครอบคลุมตั้งแต่เพลงทร็อตร่วมสมัยไปจนถึงเพลงดั้งเดิมอันลึกซึ้ง: Oeul Gateun Joheun Nal, Geomungo-ya, Hanmaneun Daedonggang จากนั้นก็มาถึงส่วนที่ทำให้ผู้ชมตอบสนองอย่างต่อเนื่องมากที่สุด นั่นคือการแสดงร่วมกับวงดนตรีดั้งเดิมเกาหลี Uri Sori Baraji

Baraji แสดงด้วย จิง (ฆ้อง), บุก (กลอง), จางกู (กลองทรงนาฬิกาทราย) และแทพยองโซ (โอโบ้ทรงกรวย) ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีจากประเพณีชามานและพื้นบ้านของเกาหลี ไม่ใช่จากชุดเครื่องมือผลิตเพลงป๊อปใดๆ ซง กา-อิน แสดง Seongju Puri, Namwon Sanseong และ Jindo Arirang ร่วมกับวง นำเสียงดนตรีพื้นบ้านที่ใกล้เคียงกับพันโซรีเข้าสู่ห้องแสดงดนตรีของรีสอร์ตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผู้ชมตามคำบอกเล่าหลายคนไม่ได้หลุดจากสมาธิ แต่กลับโน้มตัวเข้ามา

ช่วงสุดท้ายของการแสดง คือช่วงที่การร้องเพลงพร้อมกันถึงจุดสูงสุด การมีส่วนร่วมในการร้องเพลงพร้อมกันอย่างเต็มที่จากผู้คน 700 คนในประเทศที่ทร็อตไม่มีสถานีวิทยุเชิงพาณิชย์และไม่มีโครงสร้างพื้นฐานอัลกอริธึม ไม่ใช่อุบัติเหตุทางประชากรศาสตร์ แต่เป็นผลลัพธ์ของบางสิ่งที่สร้างขึ้นอย่างเงียบๆ มาหลายปี

เหตุใด Trot จึงสามารถข้ามพรมแดนที่ K-pop ครอบครองได้แตกต่างกัน

ความเข้าใจทั่วไปเกี่ยวกับการเข้าถึงระดับโลกของ K-pop คือมันเดินทางบนคุณค่าการผลิต การเต้นรำที่ซิงโครไนซ์ และสถาปัตยกรรมพาราโซเชียลของแฟนดอมไอดอล โมเดลนั้นทำงานได้ดีอย่างพิเศษในระดับใหญ่ แต่ก็สร้างเพดาน ประสบการณ์มักถูกสื่อกลาง รับรู้ผ่านหน้าจอ อัลบั้ม และแฟนแคม ความสัมพันธ์ทางอารมณ์นั้นเข้มข้นแต่มักอยู่ในระยะไกล

ทร็อตมอบบางสิ่งที่แตกต่างกันในเชิงโครงสร้าง ภาษาเมโลดี้ของมัน ได้แก่ บันไดเสียงเพนทาโทนิก, วิบราโตที่ยาวนาน, เนื้อเพลงที่ตรงต่ออารมณ์ใกล้ชิดกับประเพณีดนตรีพื้นบ้านเวียดนามมากกว่าเพลงป๊อปตะวันตก ซึ่งอาจอธิบายส่วนหนึ่งของการสะท้อนใจกับผู้ชมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เสียงของซง กา-อิน ซึ่งหยั่งรากในความตรงไปตรงมาทางอารมณ์เช่นเดียวกับที่กุกักเกาหลีต้องการ ข้ามผ่านอุปสรรคด้านภาษาได้เหมือนการร้องเพลงโอเปร่า ไม่ต้องเข้าใจทุกคำก็รู้ว่ากำลังแสดงออกถึงอะไร

นอกจากนี้ยังมีปัจจัยชาวต่างแดน คอนเสิร์ตวันศุกร์ดึงดูดไม่เพียงแต่ชาวเวียดนามในท้องถิ่น แต่ยังรวมถึงสมาชิกของสโมสรแฟนคลับเกาหลี AGAIN ของซง กา-อิน ที่เดินทางจากเกาหลีโดยเฉพาะเพื่อเข้าร่วม แฟนดอมอุทิศตนแบบนั้น ที่แฟนๆ ข้ามพรมแดนระหว่างประเทศเพื่อศิลปินทร็อตเดี่ยว จะดูไม่น่าเชื่อเมื่อห้าปีก่อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ฐานแฟนที่ซง กา-อิน สร้างขึ้นนั้นเล็กตามมาตรฐาน K-pop และใหญ่โตตามมาตรฐานทร็อต และกำลังกลายเป็นสากลมากขึ้นในแบบที่ชื่อเสียงในประเทศของแนวเพลงนั้นไม่ได้บ่งชี้

ช่วงเวลานี้หมายความว่าอะไรสำหรับดนตรีเกาหลีนอกเหนือจาก K-pop

การสนทนาในอุตสาหกรรมดนตรีเกี่ยวกับสินค้าส่งออกทางวัฒนธรรมเกาหลีถูก K-pop ครอบงำมาอย่างสมเหตุสมผลเป็นเวลาเกือบทศวรรษ BTS, BLACKPINK และคลื่นไอดอลเจนที่สี่ได้รับความสนใจที่สมส่วนกับขนาดเชิงพาณิชย์ของพวกเขา แต่ K-pop ไม่ใช่รูปแบบดนตรีเกาหลีเดียวที่พัฒนาการเข้าถึงระดับนานาชาติ เพียงแต่เป็นที่มองเห็นได้มากที่สุด

การขยายตัวระหว่างประเทศของ K-Trot กำลังเกิดขึ้นอย่างช้าๆ และมีโครงสร้างพื้นฐานน้อยกว่า แต่กำลังเกิดขึ้นในลักษณะที่อาจพิสูจน์ว่ายั่งยืนกว่า ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแคมเปญแฟนที่ประสานงานกันหรือการปรับแต่งอัลกอริธึมสตรีมมิ่ง แต่ขึ้นอยู่กับดนตรีเองที่ถึงผู้คนที่ไม่ได้เตรียมใจรับมันมาก่อน เมื่อนั้นเกิดขึ้น เมื่อ 700 คนในเวียดนามร้องเพลง Jindo Arirang ด้วยกัน มันหมายความว่าบางสิ่งที่แตกต่างจากอันดับชาร์ต มันหมายความว่าดนตรีพบทางของมันไปที่นั่นในแบบของตัวเอง

คอนเสิร์ตของซง กา-อิน ที่ The Grand Ho Tram ไม่ใช่เรื่องราวการส่งออก K-pop แต่เป็นเรื่องราวประเภทอื่น เงียบกว่า เก่ากว่า และในบางแง่มุมน่าแปลกใจกว่า ห้องจัดงานที่ขายบัตรหมดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เครื่องดนตรีดั้งเดิมบนเวที และทั้งผู้ชมร้องเพลงด้วยกัน ไม่ใช่ทุกสิ่งที่ข้ามพรมแดนจะประกาศตัวเองก่อน

Artículos con #korean-traditional-music

Artículos recientes

Song Ga-in llena Vietnam con un coro de trot — el silencioso momento global del K-trot